Bierzmowanie

 
 
 
Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, nie może być powtarzane ze względu na niezatarty charakter, czyli znamię Chrystusa, które wyciska na duszy chrześcijanina.
Początki obrzędu bierzmowania  sięgają czasów apostolskich. Biblijny obrzęd sakramentu bierzmowania składał się z modlitwy i włożenia rąk. Do tego istotnego obrzędu Tradycja w III wieku dodała: znak krzyża kreślony na czole (Tertulian t 220 r.; św. Cyprian t 258 r.) i namaszczenie olejem świętym (św. Hipolit Rzymski +235 r.).
Za wzorem Apostołów, w pierwotnym Kościele sakramentów chrztu i bierzmowania udzielano w czasie jednej liturgii i nazywano je sakramentami wtajemniczenia chrześcijańskiego. Do wtajemniczenia należała także pierwsza Komunia św. W Tradycjach Apostolskich św. Hipolita Rzymskiego te trzy sakramenty stanowią jeszcze jedną całość. Czytamy tam, że bezpośrednio po chrzcie, nowo ochrzczeni ubierali białą szatę i biskup nakładał na nich ręce, odmawiając modlitwę i namaszczając czoła. Potem brali udział we Mszy św., podczas której przyjmowali pierwszą Komunię Świętą. Między IV, a VI wiekiem sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego zostały rozdzielone w czasie i udzielane niezależnie. Około X w. do bierzmowania dodano jeszcze specjalne błogosławieństwo końcowe. W tej formie obrzędy bierzmowania przetrwały do naszych czasów.
    Przygotowanie młodzieży do sakramentu bierzmowania odbywa się przez 3 lata (w 1, 2 i 3 klasie gimnazjum) poprzez uczestnictwo w katechezach w szkole oraz w parafii. Oprócz udziału w katechezach młodzież winna rozwijać swoją relację z Jezusem przez uczestnictwo w niedzielnej Mszy św., nabożeństwach, modlitwie i korzystaniu z sakramentów.  Do sakramentu bierzmowania mogą również  przystąpić dorośli, którzy nie przyjęli go wcześniej.
    Kandydat do bierzmowania odpowiednio wcześniej obiera sobie imię bierzmowania (musi to być imię osoby świętej). Patronem bierzmowanego powinna być osoba bliska osobowości kandydata,
którą chciałby naśladować.
Wymagane dokumenty i zaświadczenia– zgłoszenie wybranego świadka i zaświadczenie z parafii jego zamieszkania o tym, że jest dojrzałym i praktykującym katolikiem bez żadnych przeszkód do podjęcia zadania świadka.
– biografia patrona, którego imię kandydat przyjmie wraz z uzasadnieniem wyboru
– opinię od katechety ze szkoły
– prośba do Księdza Biskupa o udzielenie sakramentuDo przyjęcia zadania świadka może być dopuszczony ten, kto:– jest wyznaczony przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia tego zadania;
-ukończył szesnaście lat
– jest katolikiem, bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;
– jest wolny od jakiejkolwiek kary kanonicznej;
– nie jest ojcem lub matką przyjmującego chrzest.
(Kodeks Prawa Kanonicznego, kan. 874,§1)
Wypada, aby świadkiem był ktoś z chrzestnych bierzmowanego. Świadkami nie mogą być:– osoby żyjące bez sakramentu małżeństwa
– osoby niewierzące i niepraktykująceObrzęd bierzmowaniaIstotny obrzęd bierzmowania składa się z trzech elementów wykonywanych równocześnie:
– namaszczenie olejem Krzyżma na czole ochrzczonego
– nałożenie dłoni​ biskupa na jago głowę
– słowa „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.