POGODA  

   
 

 
Pierwsza wzmianka o istnieniu  parafii w Siedliskach  pochodzi z roku 1373.
Pierwszy historycznie w Siedliskach kapłan to Andrzej, który wymieniony jest w
1401 r. i występuje, jako świadek przy nominacji Mikołaja z Pilzna na plebana czernichowskiego w funkcji rektora kościoła w Siedliskach.  
Po tym długi czas źródła milczą o kapłanach siedliskich. Pod rokiem 1508 wspominany jest bezimiennie „plebanus de Szedlyska”. W roku 1529 proboszczem był Ks. Stanisław Zacharski i pobierał dziesięcinę ze Siedlisk, Smarżowej, Gorzejowej, Głobikówki, Grodny, Bączałki. Następuje znowu przerwa w spisie proboszczów. W r. 1595 figuruje jako proboszcz Ks. Maciej Kopeć z Brzezin.
Po spaleniu się poprzedniego kościoła zbudowano nowy w 1614r.
Fundatorami jego byli: Zofia Kowalewska i Wojciech Oświęcim, ówcześni właściciele Siedlisk. Kościół był drewniany pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. Prawo patronatu mieli wtedy Wojciech i Florian Oświęcim oraz Hieronim Kowalewski. Kościół posiadał wtedy dwa srebrne kielichy, pacyfikał, krzyż, monstrancję. Istniała wikarówka i szkoła. Do parafii należały te same wsie, co dziś.     
Kościółek służył parafii prawie przez 300 lat do roku 1904, aby zrobić miejsce nowemu, murowanemu, monumentalnemu kościołowi.
W 1895r. proboszczem został tu młody, 30 letni kapłan Ks. Antoni Ruminowski.
W 1899 r. wraz z parafianami podjął decyzję budowy nowego kościoła i nowej, murowanej plebani.
Dwa lata później, w 1901 zakupiono kamień na kościół we dworze smarżowskim i zaczęto go w tym roku zwozić.
W r. 1902 zwieziono cegłę na nową plebanię, która w 1903 stanęła już pod dachem, a w 1904 została oddana do użytku.
W r. 1903 postawiono z desek prowizoryczną kaplicę – barak, a stary kościółek z r. 1614 rozebrano, bo już groził zawaleniem.
Jak wspomniano decyzja budowy nowego, murowanego kościoła parafialnego zapadła już 16 lutego 1899 na posiedzeniu Komitetu Parafialnego.
Wiele czasu poświęcono debatom nad wyborem miejsca pod nowy kościół. Dnia 27 listopada 1902 r. Komitet Parafialny postanowił budowę na nowym miejscu, a stary kościółek pozostawić na swoim, z obowiązkiem konserwowania go przez parafian.
Co do wyboru miejsca pod nowy kościół proponowano cztery miejsca:
a/ w ogrodzie plebańskim, naprzeciw starej wikarówki (dziś organistówki), ale architekt nie uznał tego planu za odpowiedni, bo teren jest mokry, pochyło położony: fundamenty byłyby bardzo kosztowne, a projektowana od strony zachodniej szkoła, zasłaniała by widok kościoła.
b/ drugi plac naprzeciw starego kościoła, na północ od drogi, uznano za szczupły, za blisko   budynków gospodarczych, za blisko stawu, który by w czasie powodzi, zalewał kościół.
c/ teren przy cmentarzu uznano także za podmokły.
d/ wreszcie zadecydowano lokalizację nowego kościoła na miejscu starego. Dla poszerzenia terenu postanowiono usunąć starą szkołę, stojącą tuż obok kościoła, a od południowej strony wykupić jedną parcelę od prywatnego właściciela. I to niebawem zrealizowano.
Tą decyzją wydano wyrok zagłady na stary kościółek, który doszczętnie rozebrano w r. 1904. Nabożeństwa przeniesiono do prowizorycznej kaplicy baraku, postawionego w roku 1903 w ogrodzie plebańskim, na północ od kościoła.
Tymczasem proboszcz zaczął poważnie chorować na gruźlicę.
Na czas choroby i nieobecności w parafii Ks. Ruminowskiego Ks. Biskup Wałęga przysłał dnia 27 października 1906 r. Ks. Jana Palkę, dotychczasowego wikariusza w Gręboszowie, w charakterze administratora in spiritaulibus.
Kapłan ten o zacięciu utalentowanego budowniczego kontynuował dzieło budowy nowego kościoła.
Na zebraniach Komitetu Parafialnego zaakceptowano  decyzję budowy kościoła na miejscu gdzie stał stary. Przyjęto plan sporządzony przez inż. arch. Adolfa Zajączkowskiego, zatwierdzony już przez wszystkie władze, oddając fachowe kierownictwo budowy w ręce architekta Sas Zubrzyckiego i zostawiając mu wolną rękę co do zmian, jakie uzna za stosowne.
Na posiedzeniu obydwu komitetów w dniu 24.04.1907 uchwalono zamówić notarialnie 700000 cegły w Strzegocicach i 5 wagonów wapna w Podgórzu.
Dnia 26 kwietnia 1908 komitet zawarł umowę z firmą Karola Schwalbe z Białej na 3 dzwony harmonijne: d dur 1300 – 650 – 400 kg, łącznej wagi 23500 kg za cenę 7990 koron. Imiona dzwonów: Niepokalane Poczęcie, św. Grzegorz, św. Jan.
W dniu 6 stycznia 1909 suma wydatków na budowę kościoła wynosiła już 105758 koron i 13 halerzy.
Do 08.12.1909 ukończono dach na wieży i nad nawą główną.
Dnia 17 lipca 1910 Komitet uchwalił, że z drzewa, które służyło za rusztowanie zostanie zbudowana hala na przedstawienia, z których dochód wpłynie na rzecz budowy kościoła. Zrealizowano tę uchwałę, a z 7 przedstawień wpłynęło do kasy ok. 1000 koron.
Z końcem roku 1910 długi budowy wynoszą 29193 koron, 97 hal.
Dnia 25 maja 1911 r. debatowano nad witrażami: przyjęto ofertę firmy Żeleńskich z Krakowa – wielkie okna mają być figularne, małe zaś z popiersiami świętych.
Kiedy w r. 1911 z kuracji powrócił Ks. Ruminowski biskup  zadecydował przeniesienie Ks. Palki. Nic nie pomogły delegacje parafian, ani interwencja kolatora.
Dnia 01.08.1911 Ks. Palka odjechał, aby pełnić funkcje administratora do Starego Sącza. Zostawił po sobie wielką pamięć i wdzięczność parafian za dokonanie tak wiekopomnego dzieła. Włożył w ten kościół swego ducha, zapał, pracę, swoje talenty, trudy, ofiary i cierpienia. Zostawił po sobie wspaniały pomnik.
Kościół od początku urzekał każdego swoją monumentalnością, harmonią, kolorytem,   potężną wieżą z harmonijnymi wokół bocznymi wieżyczkami i jakoś sugestywnie pociągał człowieka wzwyż: wszystko, co doczesne, ziemskie maleje wobec tego kościoła.
Swoim kształtem krzyża łacińskiego, strzelistą wieżą (56 m wys.) wraz z symetrycznymi wieżyczkami – filiami śpiewa potężnie chwałę Boga Najwyższego, głosi wielowiekową cześć Patronki Siedliskiej, a kolorytem czerwonej cegły i białego ciosowego kamienia, choć „urodzony w niewoli, okuty w powiciu” oznajmia swą przynależność do Matki – Ojczyzny – Polski.
Przetrwał szczęśliwie dwie wojny światowe, dwie okupacje: pocieszał, dawał ukojenie i nadzieję na zmartwychwstanie Ojczyzny. Przeżywał wraz z parafianami jej dwukrotne wskrzeszenie w r. 1918 i w 1945 wśród wielkiej radości i entuzjazmu.
Poprzez swą Patronkę - Siedliską Matkę Boską, zanosi błaganie: „Ojczyznę wolną pobłogosław Panie”. Imponuje nasz kościół okolicznym mieszkańcom,  gościom, turystom a nawet dostojnikom kościelnym.
Biskup z Detroit Dr Stefan Woźnicki, w trakcie zwiedzania tutejszych terenów po frontowych atakach (rok 1946) powiedział, że pasowałoby temu kościołowi nawet w Chicago lub New York.
Dumni Niemcy, którzy niczego w Polsce nie chcieli chwalić wyrażali mu uznanie, że „w stylu niemieckim” zbudowany.
Sowieci przyznali mu, że to „bolszaja i krasnaja cerkiew”.
Ten nowy kościół to chlubne świadectwo dla parafian siedliskich: ich żywej wiary, ofiarności i ogromu pracy, oraz zaufania do kapłanów.
Kościół ten to owoc harmonijnej współpracy parafian z kapłanem budowniczym.
Wielką radość i satysfakcję przeżywali parafianie wraz z proboszczem Ks. Antonim Ruminowskim, gdy w dzień jego imienin 13 czerwca 1912 r.  Ks. Biskup Dr Leon Wałęga konsekrował nową świątynię i dzwony.
 
Kolejnym proboszczem był Ks. Aleksander Osiecki. Przybył na proboszcza do Siedlisk w r. 1923, w 41 roku życia, 13 kapłaństwa z probostwa Jastrzębka Stara.
W r. 1924 sprawiono nowe dachy na kaplicach i zakrystii.
W r. 1925 wyrównano plac koło kościoła ziemią ze wzgórza plebańskiego.
W tym samym roku zbudowano mur oporowy wokół kościoła, kosztem wielkiej ilości materiałów, bo 300 fur kamieni i pół wagonu wapnia i cementu.
W r. 1925 odnowiono stare ołtarze, ambonę, sprawiono balustradę.
W r. 1926 sprawiono nowe organy 23  głosowe od Krukowskiego z Piotrkowa za cenę 25000 zł. W r. 1928 sprawił wielki ołtarz gotycki, pozłacany złotem dukatowym za 6500 zł.
W latach 1930 – 1932 postawiono z wielkim wysiłkiem i nakładem pieniężnym ze strony proboszcza nową, murowaną wikarówkę o 10 ubikacjach dla dwóch księży wikarych – na piętrze przewidziano salę dla młodzieży katolickiej. W r. 1934 zamówiono ławki dębowe do kościoła.
W drodze zamiany z Ks. Aleksandrem Osieckim 28 lipca 1935 przybył z Brzeźnicy koło Dębicy Ks. Wojciech Bukowiec.
Na Ks. Wojciecha Bukowca spadła ważna misja pacyfikacji parafii, wzburzonej poprzednią, szkodliwą kampanią oraz przywrócenie z powrotem zaufania parafian do swego proboszcza.
W niedzielę 17 maja 1942 probostwo w naszej parafii objął  Ks. Karol Kawula, w 32 roku życia, a 7 kapłaństwa. Ks. Karol Kawula był bardzo zasłużonym proboszczem. Żył w trudnych czasach okupacji niemieckiej, wrósł się w życie parafian, służył im i co więcej z narażeniem własnego życia uratował mieszkańców Smarżowej od pacyfikacji (1944 r.) Jest autorem „Obrazki z dziejów parafii Siedliska-Bogusz”, dzięki którym tak wiele możemy dzisiaj dowiedzieć się o naszej parafii.
Po śmierci Ks. Kawuli spowodowanej długą chorobą, proboszczem parafii siedliskiej został ówczesny młody wikariusz ks. Jan Olchawski. 

ARCHITEKTURA KOŚCIOŁA

      Neogotycki, murowany z cegły i kamienia. Trójnawowy, bazylikowy z transeptem i wieżą od frontu. Prezbiterium zamknięte trójbocznie z dwiema kaplicami po bokach i zakrystią od północy. Południowe ramię transeptu zamknięte trójbocznie, zaś ramię północne zamknięte ścianą prostą. Od północy portyk kolumnowy, w którym umieszczone boczne wejście do kościoła. Wieża kwadratowa o czterech kondygnacjach, wysoka na 56 metrów, nakryta hełmem ostrosłupowym, flankowanym czterema sterczynami w narożach. Na zewnątrz kościół opięty uskokowymi przyporami. Nad prezbiterium, nawą główną i transeptem dachy dwuspadowe, z neogotycką wieżyczką na sygnaturkę z latarnią na skrzyżowaniu naw. Nad nawami bocznymi dachy pulpitowe. Wewnątrz w prezbiterium i nawach sklepienia krzyżowo-żebrowe, w transepcie i przęśle środkowym gwieździste. Arkady międzynawowe ostrołukowe i w obramieniach o łuku tudorowskim. Polichromia w prezbiterium figuralna i ornamentalna o charakterze secesyjnym, zaprojektowana przez Fryderyka Śnieżka w 1949 r. Witraże figuralne w oknach, neogotyckie z czasu budowy kościoła, projektowane przez Stefana Matejkę i wykonane przez Zakład Witraży Żeleńskiego w Krakowie.

ŹRÓDŁO

Ks. Karol Kawula „Obrazki z dziejów parafii Siedliska-Bogusz”
Kornecki M., Kościoły diecezji tarnowskiej, [w:] Rocznik diecezji tarnowskiej na rok 1972, Tarnów 1972
 


 

   

MSZE ŚWIĘTE  

PONIEDZIAŁEK

0630

 

WTOREK

0630

 

ŚRODA

0630   1800

 

CZWARTEK

0630

 

PIĄTEK

0630 1800

 

SOBOTA

0630

 

NIEDZIELA

0700   0930   1100   1515

Głobikówka

0815

   

LITURGIA NA DZIŚ  

   

IMIENINY  

Wczoraj: Filipiny Eustachego
Dzisiaj: Jonasza Mateusza
Jutro: Tomasza Maurycego
Pojutrze: Boguslawa Tekli
   

STATYSTYKI  

1048201
Dzisiaj
Wczoraj
Ten tydzień
Ostatni tydzień
Ten miesiąc
Ostatni miesiąc
Od zawsze
206
413
2519
5258
14456
25627
1048201
Twoje IP: 54.224.49.217
Czas serwera: 2017-09-21 10:19:25